Marikenloop 2015

Marikenloop 2015

Marikenloop 2015

Het is 17 mei 2015. Ik doe mijn ogen open en voel een zenuwachtig gevoel in mijn buik, maar ik kan het nog niet helemaal plaatsen. En dan schiet het me ineens te binnen: Marikenloop!

Maar liefst tien kilometer hardlopen, samen met mijn zus en nog een paar duizend andere meiden. Ik heb wel vaker tien kilometer gelopen en ook wel vaker aan een loopwedstrijd meegedaan, maar de zenuwen zijn niet helemaal misplaatst. Een beetje beter trainen had wel gemogen, vind ik zelf. Mijn rondjes bestaan vaak uit vijf kilometer met af en toe een uitschietertje van acht en sporadisch tien kilometer. Wie echt een mooie tijd wil neerzetten op de tien, moet daar eigenlijk overheen. Lichte zenuwen dus.

In de ochtend begin ik rustig. Ik eet wat yoghurt, werk aan mijn site en leg mijn spullen klaar. Zoals áltijd, bij íedere wedstrijd en ieder jaar opnieuw ben ik weer eens mijn veiligheidsspeldjes kwijt om mijn startnummer aan mijn shirt vast te maken. Tipje dus voor de toekomstige lopers: leg die dingen op een plek waar je ze ook weer terug kan vinden ;). Naast de standaardspullen zoals een flesje water, startnummer en sportkleding neem ik dit jaar ook mijn telefoon mee zodat ik een playlist van Spotify kan draaien tijdens het lopen. Ik kies voor ‘Weekend Jams’. Wie nog fijne hardloopmuziek zoekt: aanrader!
Tot slot neem ik ook mijn nieuwe horloge van Polar mee. Fijn ding is dat! Dit horloge meet je hartslag door een bandje die je om je borstbeen heen draagt. Op deze manier kun je op basis van je hartslag je tempo bepalen.
Polar horloge

Goed, tijd om te gaan. Ik ben ontzettend blij dat ik de Marikenloop samen met Michelle kan doen, die wat meer getraind heeft dan ik. Wanneer we in het startvak staan en ik m’n trouwe supporter-vriendje heb achtergelaten, komen de zenuwen weer omhoog. Met mijn vriend heb ik afgesproken dat ik een etentje krijg als ik onder de 58 minuten loop. Mission Impossible.

Ik heb te weinig getraind, ik heb nog nooit 10 kilometer achter elkaar gerend zonder pauze. Ik moet halverwege vast stoppen. Vorig jaar kreeg ik het zo benauwd. Shit, het is best warm. Dit lukt me niet.

Oké Kimmie. Doe normaal. Dit is niet goed, stop daarmee. Even die power erin.
Ik neem me voor niet meer te stressen en gewoon te gáán. De mensenmassa wurmt zich ondertussen tussen de zandloper en de start komt steeds dichterbij. Mijn zus en ik wensen elkaar succes en trekken een gezicht alsof we gaan deelnemen aan de Hunger Games.

Doe normaal. Het is maar een uurtje sporten. Een uur is zo voorbij. Sinds ik wakker ben zijn er al tig uren voorbij gegaan. Voor je het weet ben je bij de finish. Oké, we moeten nu echt gaan rennen. Kut.

Marikenloop 2015

Ready? Go!

En daar gaan we. We hebben allebei niet zulke lange beentjes, maar het tempo zit er lekker in. Opgezweept door alle toeschouwers en muziek lopen we de eerste drie kilometer er zo doorheen. Hoppa! Eigenlijk gaat het tot de vijf kilometer super. Ik let niet op de tijd en probeer de kilometerbordjes een beetje te negeren. Op de helft en 29:30 minuten onderweg. Supergoed! We zitten lekker op schema (niet voor dat etentje, maar toch) en ik heb de hoop dat we echt een goede eindtijd gaan neerzetten.

We rennen in hetzelfde tempo door, maar ergens tussen de zes en de zeven kilometer voel ik dat er wat mis gaat. Ik heb geen energie meer om te praten en voel me benauwd. Ik probeer me af te leiden met de muziek die ik opheb maar dat haalt weinig uit. Door mijn oortjes heen hoor ik mijn zus een beetje lachen. ‘Adem normaal!’, roept ze. Die ademhaling is bij mij echt een dingetje. Als ik net iets harder sport dan ik normaal doe, schiet mijn ademhaling alle kanten op en krijg ik het niet meer onder controle, waardoor ik me licht in mijn hoofd begin te voelen en paniekerig word.

Ik had al verwacht dat het vanaf de zeven kilometer moeilijk zou worden, maar die laatste drie kilometer zou ik dan nog wel redden, toch? De twijfel begint toe te slaan en mijn benen voelen ineens als twee slappe dweilen. Michelle gilt dat we nú over iets onbenulligs gaan praten om me af te leiden. Het ene moment denk je dat je bijna dood gaat en het andere moment klets je over zaken als bananenbrood en scriptiestress. Die Mies, m’n trouwe steun en toeverlaat! Langzaam maar zeker kwam het einde in zicht. Nog één loodzware kilometer te gaan. Ik laat me afleiden door de toeschouwers langs de kant. Altijd weer tof om te zien hoeveel mensen er op zo’n evenement afkomen om de loopsters toe te juichen!

Finish!

En dan eindelijk, na 9,5 kilometer de beentjes uit ons lijf gerend te hebben, is de finish in zicht. Ik zie mijn vriend langs de kant staan en geef ‘m een dikke high five. Ik probeer nog te versnellen richting de finish, maar het lukt me niet meer. Michelle, die een stukje voor me loopt, houdt wat snelheid in zodat we samen de finish over stappen. Ze is een schat. Ik kan gelukkig nog lachen en haal diep adem. We made it! We vallen in elkaars armen en lachen. ‘Jézus!’, gil ik.

Wanneer ik mijn medaille aanpak, voel ik een grote opluchting. De zussies hebben het toch maar mooi gedaan! We liepen uiteindelijk 10 kilometer zonder stoppen in 1 uur en 36 seconden. Ik ben best een beetje trots!

Marikenloop

2 thoughts on “Marikenloop 2015

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>